अहमदनगर जिल्हा!!!! अहमदनगर म्हणजे आमची सासुरवाडी. नुकतीच दिवाळी संपली होती पण कुठल्याही कारणास्तव सासुरवाडीत चकरा काही थांबत नव्हत्या. अहमदनगर जिल्ह्यातील निसर्गाबद्दल लिहावे तेवढे कमीच आहे. अहमदनगरचे नाव घेताच हुरूप येतो. येथील गगनभेदी डोंगररांगा, विख्यात असे राकट, कणखर किल्ले, थाटात उभा असलेला हरिश्चंद्रगडाचा कोकणकडा, महाराष्ट्रातील विख्यात त्रिकुट अलंग-मदन-कुलंग, महाराष्ट्रातील उंच शिखर कळसुबाई, वाल्मिकी ऋषींचा आश्रम असलेला आजोबा पर्वत, रुबाबदार भेदक जणु काही कातळात खोदुन काढली आहे अशी सांधण दरी आणि बरंच काही ,अशा सर्व प्रदेशाने नटलेला अहमदनगर जिल्हा. येथील किल्ल्यांचे एक वेगळेच रूप आहे. अश्या ह्या निसर्गाने नटलेल्या जिल्ह्यात आम्ही ट्रेकचा प्लॅन ठरवला.गेल्या आठवड्यातच साम्रदला चक्कर मारली होती, तेंव्हाच ठरवले येथे ट्रेक करायचाच. समीर, अमोल, स्वप्नील, सागर, जयेश, विशाल, प्रसाद, निखिल, yms आणि मी असे आम्ही १० जण या ट्रेकसाठी तयार झालो.
अर्धवट
झोपेतुन उठून डोळे किलकिले करत उघडले, बाहेर सूर्याची सोनेरी किरणे सर्वत्र पसरलेली होती. हलकीशी थंडी मध्ये मध्ये बोचत होती. अहमदनगर जिल्ह्यातील थंडी म्हणजे अगदी बोचणारी थंडी. तरीही यावेळेस अजून त्यामानाने काहीच थंडी नव्हती. किलकिल्या डोळ्यांनीच बाहेर आलो आणि समोरच अलंग-मदन-कुलंग त्रिकुट आणि बाजुस असलेले कळसुबाई शिखर सुर्याच्या सोनेरी किरणांमध्ये न्हात होते. असे वाटत होते जाऊन काही या शिखरांवर कोणी
सोनेरी मुकुट चढवले आहे. साम्रद मध्ये पोहोचायला थोडासा उशीर झाल्याकारणाने आणि किमान २ तासांची विश्रांती
आवश्यक असल्याने आम्ही ७ वाजता आवरायला
सुरुवात केली, ८ वाजता नाश्ता
आणि चहा घेतला (आजकाल येथे चहा नाश्ता अगदी सहज उपलब्ध आहे) आणि ९ वाजता रतनगडाच्या
दिशेने निघालो. आज बऱ्याच दिवसांनी
range ट्रेकला निघालेलो. थोड्याश्या थंडीमुळे वातावरणात प्रसन्नता होती पण एकीकडे हळू
हळू रविराज तप्त होऊ लागले होते. शेतातून थोडा पुढे चालत जात रतनगडाची खडी चढाई चढण्यास आम्ही
सुरुवात केली. अलंग-मदन-कुलंग त्रिकुट आणि कळसुबाई आमच्या पाठीशी सतत उभे होते. आम्ही जसजसे वर चढत होतो
तसतसे ते नजरेसमोर दिसत
होते. रतनगडाचा खुटा समोर उभा होता. साधारण एक तासाभरात आम्ही
खुट्यापर्येंत येऊन पोहोचलो. आता सकाळचे १० वाजले होते.
साम्रद
गावात फोनला नेटवर्क नसते, त्यामुळे इथे एकदम सुख मिळते. आधुनिक उपकरणातून मुक्तता. आमचा सवंगडी बिचारा रतनगडाच्या गुहेत पहाटे येऊन थांबलेला. जसे आम्ही खुंट्याला वळसा घालायला लागलो आणि तेवढ्यात फोन आला, समजले आमचा मित्र परत उलट्या वाटेने निघणार आहे. हे कळताच मी
आणि माझा मित्र पटापट चढत रेलिंगपाशी पोहोचलो. येथे असलेल्या गुडघ्याएवढ्या पायऱ्यांवर जीव काढत त्रिंबक दरवाज्यापाशी दाखल झालो. पुढे आम्ही पटापट चढत १०.३० वाजता
गडावर हजार झालो. निव्वळ अर्ध्या तासात आम्ही खुट्यापासून रातांगडावरील नेढ्यापर्येंत पोहोचलो आणि येथुनच आमच्या मित्राला आवाज दिला. तो बिचारा काही
न खाता पिता निघालेला, आमचा आवाज ऐकून चौकात थांबला. आम्ही आमच्या मागे असलेल्या साथीदारांना फोन करून पटापट शिडी मार्गे खाली उतरत चौकापाशी हजार झालो. तिथे पोहोचताच त्याने आम्हाला मिठीच मारली. रतनगडाच्या पायथ्याशी कात्राबाईच्या मार्गावर असलेल्या कुंडामध्ये आम्ही पाणी प्यायलो. आम्ही रतनगड एकदा बघितला असल्या कारणाने वरून दिसणाऱ्या विहंगमय दृष्यापेक्षा आमच्या मित्राला गाठणे आम्हाला गरजेचे होते. बाकीचे साथीदार येईपर्येंत आम्ही जवळ एका झाडाच्या विसाव्यात जेवायला
बसलो. येथे गार्ड झाडीत बसुन सोबत आणलेला ठेचा आणि भाकरी खायची मजाच वेगळी. सर्व जण चौकात येईपर्येंत
आम्ही तिथेच सोबत आणलेले कॅरीमॅट उघडुन अर्धा तास विश्रांती घेतली.
सर्व
जण येईपर्येंत दुपारचे १२.३० वाजले.
सर्वानी जेवण करायला सुरुवात केली आणि १.३० वाजता
जेवण उरकले. आजपर्येंत केलेल्या ट्रेक मध्ये yms आणि मला पहिल्यांदा दुपारी एक तास झोपायची
संधी मिळाली. अगदी हाडाचे पुणेकर असल्याचा फीलिंग आम्हा दोघांनाही आले, ट्रेकमध्ये एक तास वामकुक्षी
आणि ती सुद्धा भाकर
आणि ठेचा खाल्ल्यावर मग अजुन काय
पाहिजे. १.३० वाजता
सर्वांची जेवणं उरकली आणि आम्ही कात्राबाईच्या दिशेने रवाना झालो. आमच्या मंडळींना वेग लागला कारण सर्वानी रतनगडावर मनसोक्त आनंद लुटला पण चालायचा बाबतीत
सगळे एक से एक.
१.३० वाजता रतनगड
- कात्राबाईचे जंगल पालथे घालत आम्ही पुढे निघालो. नुकत्याच झालेल्या पावसामुळे झाडी खुप वाढली होती, सूर्यकिरणे आतपर्येंत सहज पोहोचू शकत नव्हती. मातीने, झाडांच्या मुळांनी अजूनही पाणी धरून ठेवल्याने अजूनही ओलावा तसाच होता जणू काही नुकताच पाऊस पडून गेला आहे. मातीचा आणि कारवीच्या सुगंध मन मोहुन टाकत
होता. बऱ्याच उंचीवर असल्याने शेजारी असलेली खोल दरी आमच्या डाव्या हातालाच होती. उजव्या हाताला असलेल्या डोंगरकड्यांमध्ये पाणी झिरपुन दगड वेगळे झालेले होते, कड्यांना एक वेगळाच आकार
आला होता. मध्ये लागणारे ओढे आणि तिथून दिसणारे दरीचे, समोरच्या डोंगरांचे दृश्य मनाला आनंद देत होते. प्रत्येक क्षणी, प्रत्येक पावलागणिक निसर्ग आम्हाला वेगळे रूप दाखवत होता. वेगवेगळ्या पक्षांचे आवाज मधेच येत होते, मधूनच एक साप सर्रकन
समोरून निघुन गेला. जंगल एवढे गर्द होते की एकट्या माणसाने
येथे येण्याचे काम नाही. थोडे अंतर कापल्यावर आम्ही कात्राबाईच्या खिंडीची चढाई सुरु केली. जंगलातील प्रत्येक क्षणाचा आम्ही आनंद लुटत होतो. सगळीकडे शांतता, सर्व जण एकदम शांत...
आवाज होता तो फक्त जंगलाचा,
येथील जीवनाचा.
टीप :- ट्रेकमध्ये आपल्याला सगळ्यात महत्वाचे असते ते पाणी आणि गावातील लोकांनी
दिलेले प्रेम. त्यामुळे मिळालेल्या पाण्याचा योग्य तो वापर करा आणि गावातील लोकांनी
केलेल्या प्रेमाचा आदर करा. भलेही तुमचे ४ पैसे जात असतील तर जाऊद्यात पण माणसं कमावणं,
टिकवणं आणि माणुसकी जपणं हे जास्त महत्वाचं. आदराची, आपुलकीची आणि माणुसकीची
भावना नेहमी मनात जपा.
- साकेत घाणेकर
संपर्क : (saketghanekar7191@gmail.com)