शनिवार दिनांक १७ नोव्हेंबर २०१८, आज आम्ही हरिशचंद्रगडाच्या दिशेने रवाना होणार होतो. या वेळेस हरिश्चंद्रगड थोड्या वेगळ्या वाटेने करूयात असे ठरले. नळीची वाट आणि पाचनई यांच्यामध्ये असलेल्या नाळेची वाट म्हणजे बैलघाट. पूर्वीच्या काळी येथुन मालाची वाहतूक, घोडेस्वार यांची ये जा असे. गडाची या बाजुस असणारी तटबंदी अजूनही टिकुन आहे. हि वाट मुळातच कमी वापरात आहे आणि या वाटेने खुप कमी जण जातात. आमच्या संपुर्ण ट्रेकचे वैशिट्य म्हणजे बैलघाट होते. काळ रात्री १० वाजता आडवे झालो तरी दिवसभरात केलेली पायपीट आणि बघितलेले विहंगमय दृश्य, जंगलात घालवलेला प्रत्येक क्षण, साम्रद ते कुमशेत दिवसभरात घडलेल्या घडामोडी, प्रत्येक क्षण डोळ्यासमोरून जात होता. हा प्रत्येक क्षण आठवताना कधी झोप लागली ते कळले सुद्धा नाही. प्रत्येक वेळेस सह्याद्री नवीन काहीतरी शिकवत असतो, गुरूसारखा सतत पाठीशी उभा असतो आणि मार्ग दाखवत असतो.
सकाळचे
९ वाजले होते, हळू हळू रविराज डोके वर काढु लागले आणि हलकीशी ऊब निर्माण होऊ लागली
होती. आमचा नाश्ता उरकला होता, सर्व भांडी धुवून आणि पाण्याचा बाटल्या भरून आम्ही पुढे
निघालो. नदीकिनाऱ्यावरून कलाडगडाच्या दिशेने आम्ही निघालो, नदीचे पात्र दुसरीवर पसरलेले
होते. समोरच एक टेकाड लागले. हे एकदा चालून गेल्यावर वरच्या बाजूस ठाकूरवाडी नावाचे
गाव लागते. जंगलातील वाट तुडवत आम्ही पुढच्या २० मिनिटात ठाकूरवाडी गावात दाखल झालो.
येथे एका घरात किराणा सामान विकत मिळते. येथे आम्ही आवश्यक असलेल्या किरणाच्या गोष्टी
आणि बिस्किटे घेतली आणि पुढे निघालो. १५ मिनिटात आम्ही कलाडगडाच्या पायथ्याशी पोहोचलो.
आत्तापार्येंत १० वाजले होते, ऊन बऱ्यापैकी तापले होते. आम्ही नियोजनानुसार आम्हाला
आजच रात्री हरिश्चंद्रगडावरून खाली उतरायचे होते म्हणून आम्ही कलाडगड आमच्या नियोजनामधून
वगळला होता. कलाडगड करायचा असल्यास सकाळी उन्हाच्या आत करावा म्हणजे कातळ तापलेले नसते
अन्यथा सकाळी ९ वाजल्यानंतर रखरखीत उन्हात खडा चढ चढावा लागतो. येथे जवळ एक पाण्याचे
कुंड आहे, कलाडगाच्या डोंगरांमधून पाणी झिरपून या कुंडामध्ये साचते. येथे आम्ही जरा
वेळ अराम केला आणि पुढे निघालो.
वाटेत
जाताना आपल्याला समोर २-३ घाली दिसतात, यातील मध्ये डोळ्यासमोर दिसणारी घळ म्हणजे बैलघाट.
या वाटेने आपल्याला गडावर पोहोचण्यासाठी साधारण २ तास लागतात. आम्ही कलाडगडाला वळसा
मारून पुढे निघालो. डांबरी वाटेने वळसा ना मारता समोर असलेल्या दरीत एक टेकाड खाली
उतरावे आणि पलीकडे परत चढावे. या वाटेवरून जाताना सर्वात उजवीकडे आपल्याला सादडे घाटाची
वाट दिसते, तसेच विख्यात नळीचा वाटेची मागील बाजू आपणास दिसते. पाचनई गाव आपल्या डाव्या
बाजूस राहते. डांबरी रस्त्याने सरळ न जात एक टेकाड मी सरळ खाली उतरलो (येथे मळलेली
वाट नाही... तर बैलघाट समोर ठेऊन अंदाज घेत जावे). परत वरती एक टेकाड चढल्यावर आपण
पाचनईच्या डांबरी सडकेला येऊन मिळतो. येथून सरळ एक टेकाड अजून चढले की आपण बैल घाटाच्या
पदरात असलेल्या पठारावर येऊन पोहोचतो. या वाटेने आम्ही बैलघाटाच्या पदरात येऊन पोहोचलो.
आत्तापार्येंत ११ वाजले होते. बैलघाटाची वाट जास्त वापरात नसल्याने मळलेली नाही, अंदाज
घेत आपण नाळेच्या दिशेने चालत रहावे. थोडासा पुढे गेल्यावर आम्ही बैलघाटाच्या पायथ्याशी
येऊन पोहोचलो. हरिश्चंद्रगड विस्तीर्ण पसरलेला आपल्याला दिसतो. या घळीच्या मार्गे खडी
चढण आम्ही सुरु केली. मोठमोठाले दगड धोंडे पार करत आम्ही सरळ चढू लागलो. डोक्यावर ऊन
होते पण या घाटात प्रचंड झाडी आहे त्यामुळे ते जाणवत नव्हते. साधारण ४५ मिनिटात आम्ही
७५% घाल चढून वरती आलो आणि येथे एक मोठा दगड आहे जिथे आम्ही विश्रांती घेतली. बाकीची
मंडळी अजून बरीच खाली होती. येथे आम्ही जरा वेळ घालवला, आमच्या जवळ असलेले खजुराचे
लाडू आणि चिक्क्या खाल्ल्या. एकदम थंड अशी ही नाळ, मस्त मंद वर सुटलेला आमच्या दोन्ही
बाजूस नैसर्गिक रित्या बनलेल्या गुहा होत्या.
साधारण ४.४५ वाजता आम्ही कोकणकड्यावर पोहोचलो, येथे
लोकांनी कॅम्पिंग ची पूर्ण तयारी केलेली होती. काही जणांचा make up चालु होता तर काही
जण चरत होते. आम्ही कोकणकड्यापाशी एका जागेवर जाऊन बसलो आणि सूर्यास्त होईपर्येंत पाळायचे
नाही असे ठरवले. उतरते ऊन डोक्यावर होते भासकराज दिवसभर तापुन आता थंड होत होते. आम्ही
निसर्गाचा आनंद लुटत होतो रविराज हळू हळू अस्ताला जाऊ लागले आणि कोकणकड्यावर गर्दी
वाढू लागली. आजकाल इथे सुद्धा सूर्यास्त बघताना जागा पकडून ठेवावी लागते. अगदी हाजीर
तो वजीर असे फीलिंग येत होते. कोकणकड्यावरून सुर्यास्त बघणे म्हणजे आपला ट्रेक सफल
संपन्न झाला असे वाटत होते. लांबवर शिवनेरी, ढाकोबा दिसत होते. आज वातावरण पूर्णपणे
स्वच्छ होते. रविराज पूर्णपणे दिसेनासे होईपर्येंत आम्ही तिथेच बसुन होतो. सुर्यास्त
पुर्ण होताच खणखणीत आवाजात जयघोष झाला आणि आमची पाऊले पटापट मंदिराच्या दिशेने पडु
लागली. मंदिरात ठेवलेले आमचे सामान आम्ही घेतले आणि पाणी भरून घेतले. पटापट आवरून आम्ही
खिरेश्वरच्या मार्गाने चालु लागलो. कधी चंद्रप्रकाशात तर कधी टॉर्चच्या प्रकाशात आम्ही
एक एक टेकडी पालथी घालू लागलो साधारण ८.३० वाजता आम्ही खिरेश्वरच्या बाजुस असलेल्या
एका टपरीपाशी चहा प्यायलो आणि बिस्किटे घेतली. पुढे कातळकडा उतरून आम्ही खिंडीत दाखल
झालो. येथे अजूनही गडावर चढणाऱ्यांची गर्दी थांबत नव्हती. पटापट उतरून आम्ही साधारण
१० वाजता खिरेश्वर गावात दाखल झालो. येथे एका हॉटेलात डाळ भातावर ताव मारला आणि झोपी
गेलो. पहाटे ६ ची मुक्कामी ST दारात उभी होती. या ST ने आम्ही परतीचा प्रवास सुरु केला
आणि ११ वाजता पुण्यात पोहोचून आमच्या ट्रेकची सांगता केली.
- साकेत घाणेकर
संपर्क : (saketghanekar7191@gmail.com)