सातमाळ!!! सुरगाणा तालुक्याच्या एका डोंगररांगेची सुरुवात जेथून होते ती म्हणजे सातमाळ रांग. ही डोगररांग गोदावरी व तापी नदिच्या खोऱ्यांना वेगळी करते. सह्याद्रीच्या पुर्व रांगेतील किल्ले आणि त्यात नाशिक म्हणजे "सोने पे सुहागा", महाराष्ट्राचे हिरेच आहेत जणु. सातमाळ रांगेचे नुसते नाव काढले तरी हुरूप येतो, डोळ्यांसमोर नाशिकचे किल्ले थैमान घालायला लागतात. नुकत्याच केलेल्या भिलाई, चौल्हेर, प्रेमगिरी, पिंपळा आणि मोहनदरी range-trek नंतर मनात पक्के बसलेले, मार्गशीर्ष महिन्याच्या कडाक्याच्या थंडीत नाशिकच्या सातमाळ रांगेची वारी करायची. सातमाळ रांगेत एकूण १८ किल्ले आहेत पण चारच दिवस सुट्टी मिळाली असल्याने आम्ही यातील मोठे आणि प्रसिद्ध किल्ले करणार होतो. हातभर पसरलेला "हातगड", द्राक्ष्यांच्या बागांचा पायथा लाभलेला "अचला", भला मोठा विस्तार आणि पसारा असलेला "अहिवंतगड", वणीची देवी "सप्तशृंगी", मार्कंडेय ऋषीमुनींचा "मार्कंड्या", छोटेसे नेढं कुशीत घेऊन असलेला "कण्हेरा", जुळ्या भावांसारखे उभे "रवळ्या आणि जवळ्या" आणि सातमाळचा राजा, धोंडपाय नमः "धोडप".
नाताळच्या
सुट्टीला जोडुन तीन दिवस ऑफिसला दांडी मारली आणि २२ डिसेंबर २०१५ च्या रात्री
ट्रेकसफर सुरु करायचे ठरले. एवढा मोठा ट्रेक असल्याने व्यवस्थित planning करणे गरजेचे
होते. ठिकठिकाणी पुस्तके वाचुन,
ब्लॉग वाचुन माहिती गोळा करणे सुरु झाले कारण नाशिकचे किल्ले कितीही
परिचित असले तरीही रस्ताभूल करतातच. गुगल बाबाच्या साहाय्याने रस्त्याची मांडणी
केली, प्रत्येक
गडाच्या पायथ्याचे गाव शोधले. सर्वात लांबचा किल्ला पहिले करायचा हा आमचा प्रत्येक
ट्रेकचा नियम. बरोबर न्यावे लागणारे ४ दिवसांचे शिधा साहित्य, स्टोव्ह-रॉकेल, झोपायची सोय, टॉर्च वगैरे सर्व साहित्य गोळा केले
अँड सर्व तयारी झाली. २२ डिसेंबरची संध्याकाळ उजाडली, बाईकवर एका बाजुला तंबू सुतळीने
बांधला. दोघांच्या पाठीवर मोठी बॅग आणि छातीवर एक छोटी बॅग, डोक्यावर हेल्मेट अशी कसरत करत
हर्षलच्या घरापासून बरोब्बर ६ वाजता आम्ही निघालो. एवढ्या मोठ्या बॅग कशासाठी? अहो ४ दिवसांचा संसार सोबत घेऊन चाललो
होतो. शनिवारवाडा पार करून पुढे जाताच थंडी अंगात शिरली आणि आमच्या लक्षात आले
इथेच हि परिस्थिती तर पुढे आपले काय होणार आहे. मोठे धाडस करून आम्ही निघालो होतो
सातमाळ वारीवर तेही बाईकवर.
हातगड
अचला
गडाच्या
तिसऱ्या टप्प्यात पोहोचल्यावर आपण गडाच्या कातळाच्या खालील बाजूस पोहोचतो. येथे
कातळात कोरलेल्या पायऱ्या चालु होतात. येथुन थोडं वरती पायऱ्या सोडून गेल्यावर एक
मोठी गुहा आहे. हे पाहुन आम्ही खाली आलो आणि पायऱ्यांच्या मार्गे पुढे निघालो.
डाव्या बाजूस बुजलेले एक पाण्याचे टाके आहे, ते बघुन आम्ही १० मिनिटात गड माथ्यावर प्रवेश केला. साधारण १२.३०
वाजले होते. येथुन मागे नजर टाकल्यास अहिवंतगड, सप्तशृंगी, मार्कंड्या, रवळ्या-जवळ्या, धोडप ही डोंगररांग दिसते. थोडं पुढे
गेल्यावर पाण्याची दोन वाळलेली टाके आहेत. या टाक्यांच्या बाजुलाच कपडे टाकलेले
दिसतात. गावकऱ्यांचे म्हणणे आहे की कुठल्याही मोठ्या आजारातून बरे झाल्यावर या
ठिकाणी येऊन स्नान करतात. त्यावेळी ते गावातून घालून आलेले कपडे या ठिकाणी सोडून, नवीन कपडे घालुन जातात." आम्ही
येथून थोडे पुढे गेलो, थोडासा
खाली उतरून गेले की ५, २
आणि १ अशी पाण्याची टाकी आहेत. येथेही असेच कपडे फेकलेले आपल्याला दिसतात. या
टाक्यात गावातील लोक स्नान करत असल्याने यातील पाणी पिण्यालायक नाही. थोडासा वळसा
मारून पुढे आल्यावर इमारतींच्या ज्योती आपणास दिसतात. आता पर्येंत १ वाजला होता, एका झाडाखाली बसुन आम्ही सोबत आणलेले
खजुर, पराठे वगैरे
खाल्ले आणि परतीच्या वाटेल लागलो. परत येताना द्राक्षांच्या बागांमध्ये
द्राक्षांचा आस्वाद घेतला. साधारण ३ वाजता आम्ही दगड पिंपरी गावात परतलो. हा
संपुर्ण किल्लाभर रवी डांबळे आणि सुनील भुसार आमच्या सोबत होते. त्यांनी आम्हाला
थंडगार लिंबुपाणी पाजले आणि आम्ही त्यांचा निरोप घेतला.
सप्तशृंगी
आता
आजच्या दिवसातला आमचा तिसरा टप्पा बाकी होता. दुपारचे ३.३० झाले होते, वणीची देवी "सप्तशृंगी" च्या दिशेने निघालो.
कोल्हेर, अहिवंतवाडी, दरेगाव, नांदुरी पेठे घालत आम्ही वाणीच्या मार्गे लागलो. दगड पिंपरी ते वाणी
हे साधारण २४ किमीचे अंतर आहे. ४.३० वाजता आम्ही वाणीच्या मंदिरापाशी पोहोचलो.
येथे येताना एक सुंदर घाट लागतो,
रास्ता एकदम हायवे सारखा चकाचक आणि मोठा. घाट चढुन वरती आल्यावर एक
मोठे पठार लागते. येथून समोरच मार्कंड्या, रवळ्या आणि जवळ्याचे उत्तम दर्शन होते. आम्ही आलो तेंव्हा मंदिराचे
काम चालू होते. भले मोठे रेलट्रॅक उभे करून सामानाची वाहतुक सुरु होती. आम्ही
पायथ्यापासुनच देवीचे दर्शन घेतले आणि परत निघालो.
आत्तापार्येंत ६ वाजले होते, आम्ही दरेगावात पोहोचलो. इथे आम्हाला वेगळाच नजारा दिसला. आत्तापार्येंत ६ वाजले होते, आम्ही दरेगावात पोहोचलो. इथे आम्हाला वेगळाच नजारा दिसला. कुठलातरी सण सोहळा होता, उत्सुकता वाढलेली आणि गावातील लोकांना विचारलं तर त्यांनी सांगितलं ह्याला डोंगरीदेव किंवा डोंगरसण म्हणतात. मोठ्या जल्लोषात तयारी चालु होती. डोंगरीदेव सणाबद्दल खालील ब्लॉगवर सविस्तर माहिती उपलब्ध आहे.
बाहेर येव्हाना ३-४ अंश थंडी होती. आम्हाला थंडीचे कुडकुडत बघुन काशिनाथ गायकवाड यांनी आम्हाला त्यांच्या घरात रहायला जागा दिली. डोंगरीदेवाचा कार्यक्रम मोठ्या उत्साहात पार पडला. आम्ही आनंदी होतो कारण या सणाचे आम्ही साक्षीदार होतो. काशिनाथ गायकवाडांनी आम्हाला ब्लॅंकेट आणून दिले, घरी पांघरुणात आम्ही अगदी मस्तपैकी झोपी गेलो…
- साकेत घाणेकर
संपर्क : (saketghanekar7191@gmail.com)